Bona resessida in Tortolì pro sa prima editzione de “Su Sbarracu”. Domìniga 25 de onniasantu, difatis, is àndalas de su tzentru sunt istradas serradas a su tràficu pro more de ospitare unu mercadu mannu a s’abertu aparitzadu dae is cummertzantes e dae is butegheris de Tortolì.

Unu muntone de gente, siat tortoliesos siat istràngios, ant aprofetadu de su tempus bonu pro andare a si fàghere s’ispesa in is bancos de is alimentares o in chirca de carchi afare in mesu a is bancos de is bendidores de roba de anticuariadu. Calicunu s’est finas postu a còghere e a bèndere castàngia a arrustu o a frìghere pische acumpangiadu dae su binu de su logu.

Sa prima editzione de “Su Sbarracu”, duncas, est andada pròpiu bene, e at fatu a bìdere chi sa gente, mancari ddoe siat sa crisi econòmica, tenet gana de s’adobiare e de abarrare in cumpangia.

“Una domìniga ispantosa – nos at contadu unu de is organizadores de s’eventu, Sandro Puggioni, su mere de sa butega 99 Cent – sa gente at leadu parte a s’initziativa cun brègiu meda. Custu bolet nàrrere chi si aparitzant cosas bellas, peri cun pagu dinari, a sa fine totu andat bene. Semus cuntentos meda e pro custu semus pensende de torrare a fàghere “Su Sbarracu” su 30 de su mese de idas”.
Una die gosi, in sa tzitade nostra, in unu mese gosi mortu comente cussu de onniasantu, non si fiat mai bida!

“Su Nenniri”, s’antigu connottu sardu chi abbisat sa Pasca.

Cun s’arribu de sa Pasca, in biddas meda de sa Sardigna torrat unu de sos connottos prus antigos e ammaghiantes de s’isula:”su Nenniri”. Si tratta de chimizones de ranu o atteros semenes creschidos a s’iscuru, chi affigurant sa torrada a bida e s’isperantzia, ligados a sos ritos de sa Chida Santa. S’ammanitzu incuminzat parizzas dies prima de Pasca, sos semenes benint postos a brotare in bottos pitticcos, a s’ispissu prattos o canisteddos,cuzigados e attesu dae sa lughe. In custa manera creschent fines,craros e delicados, leande unu colore giallu chisinathu tipicu meda.

Sa forma insoro chidrina e s’aera casi de “sufferentzia” crischiant comente iscromba su sacriffitziu e sa morte de Cristus. In su mentres de sa Chida Santa,”is nenniris” che benint leados in cresia e impittados pro adornare sas tumbas, sos artares pro su Giovia Santu. In carchi bidda benint postos cun contivizu particulare impare a frores,qandelas e pannos, creande bistas simples ma prenas de signifficu.Est unu zestu chi aunit fede e connottu populare, chi andat dae ingendra a ingendra.

In comunidades meda, mescamente in sas biddas prus pitticcas, s’ammaniada de sos nenniri est fintzas unu mamentu de cundivisione.A s’ispissu sunt sas feminas e sos bezzos a si nde occupare, impare cun zovanos, chi gai imparant su balore de custos ritos antigos. Custu connottu tenet raighinas attesu meda, mancari ligadas fintzas a ritos de sa laurantza prima de Cristu, chi tzelebraiant su cursu de sa natura e sa torrada a bida pustis de s’jerru.Cun su tempus, custos signifficos si sunt intritzados cun sa religione cristiana, dande vida a una cosa chi oe mustrat impare morte e torrada a bida.

“Su nenniri” non est solu unu elementu de decoradura, ma unu signu fungudu de sa cultura sarda. In d’unu mundu chi cambiat a sa lestra, custos connottos sighint a bivere gratzias a sa memoria de sas comunidades e a su disizu de no perdere sas raighinas insoro.Cun sa Pasca chi est accanta, cussos chimizones divennint gai unu nuntzu simple ma forte:pustis de donzi tempus buggiu, sa vida agatta semper sa manera de torrare a naschere.

Attività realizzata col contributo della Regione Sardegna — IMPRENTAS 2025-2026. LR 22/2018, art. 22