Dae semper sa cultura est istada un’istrumentu de importu mannu pro su favoressimentu de s’unione e de s’integratzione tra pòpulos chi bivent in logos diversos de su mundu. Est prus che totu sa poesia chi tenet custu podere pro ite, gràtzias a issa, si podent espressare siat pensamentos personales, siat cuntzetos de valore universale.

Est pro custa resone chi sa Comuna de Elini at cumentzadu unu pianu de collaboratzione culturale cun Artenara, bidda de is Ìsulas Canàrias in ue cada annu si faghet una rassigna poèticu-literària de grandu importu. Unu primu passu de custa cooperatzione s’est tentu sa chida colada, in ocasione de sa rassigna “Poetas entre islas Canarias & Cerdeña” , chi s’est tenta tra Las Palmas e Tenerife, cun sa bìsita culturale de su poeta argentinu Gabriel Impaglione e de sa  cumpàngia sua Giovanna Mulas, iscritora de Lanusè. Su ligàmene tra Artenara e Elini, formalizadu in sa residèntzia munitzipale de sa bidda de is Canàrias su 12 de cabudanni, tenet s’iscopu de favorèssere is cuntatos culturales tra is duas biddas, chi mancari siant a largu meda una de s’àtera, si simbìgiant meda tra issas. Difatis ambas duas sunt in un’ìsula, tenent pagos abitantes, sunt biddas de monte e tenet una economia de tipu agru-pastorale.  S’initziativa, fata cun s’agiudu de su Consoladu Italianu de is Canàrias, at a promotzionare is atividades literàrias e at a fatzilitare s’iscàmbiu tra is iscritores e is poetas de is duos paisos.

“Su Nenniri”, s’antigu connottu sardu chi abbisat sa Pasca.

Cun s’arribu de sa Pasca, in biddas meda de sa Sardigna torrat unu de sos connottos prus antigos e ammaghiantes de s’isula:”su Nenniri”. Si tratta de chimizones de ranu o atteros semenes creschidos a s’iscuru, chi affigurant sa torrada a bida e s’isperantzia, ligados a sos ritos de sa Chida Santa. S’ammanitzu incuminzat parizzas dies prima de Pasca, sos semenes benint postos a brotare in bottos pitticcos, a s’ispissu prattos o canisteddos,cuzigados e attesu dae sa lughe. In custa manera creschent fines,craros e delicados, leande unu colore giallu chisinathu tipicu meda.

Sa forma insoro chidrina e s’aera casi de “sufferentzia” crischiant comente iscromba su sacriffitziu e sa morte de Cristus. In su mentres de sa Chida Santa,”is nenniris” che benint leados in cresia e impittados pro adornare sas tumbas, sos artares pro su Giovia Santu. In carchi bidda benint postos cun contivizu particulare impare a frores,qandelas e pannos, creande bistas simples ma prenas de signifficu.Est unu zestu chi aunit fede e connottu populare, chi andat dae ingendra a ingendra.

In comunidades meda, mescamente in sas biddas prus pitticcas, s’ammaniada de sos nenniri est fintzas unu mamentu de cundivisione.A s’ispissu sunt sas feminas e sos bezzos a si nde occupare, impare cun zovanos, chi gai imparant su balore de custos ritos antigos. Custu connottu tenet raighinas attesu meda, mancari ligadas fintzas a ritos de sa laurantza prima de Cristu, chi tzelebraiant su cursu de sa natura e sa torrada a bida pustis de s’jerru.Cun su tempus, custos signifficos si sunt intritzados cun sa religione cristiana, dande vida a una cosa chi oe mustrat impare morte e torrada a bida.

“Su nenniri” non est solu unu elementu de decoradura, ma unu signu fungudu de sa cultura sarda. In d’unu mundu chi cambiat a sa lestra, custos connottos sighint a bivere gratzias a sa memoria de sas comunidades e a su disizu de no perdere sas raighinas insoro.Cun sa Pasca chi est accanta, cussos chimizones divennint gai unu nuntzu simple ma forte:pustis de donzi tempus buggiu, sa vida agatta semper sa manera de torrare a naschere.

Attività realizzata col contributo della Regione Sardegna — IMPRENTAS 2025-2026. LR 22/2018, art. 22