Samugheo (Aristanis) s’abrontat a festare sa torrada de una cuntzitadina chi totus timiant de non torrare a bìdere mai prus: Rossella Urru, sa pitzoca de bintinoe annos secuestrada in Algeria su 23 de ladàmene coladu. Difatis, Rossella est istada in fines liberada eris sera in su nord de su Mali, a pustis de una presonia durada belle treghentos dies e a pustis de unu muntone de boghes chi annuntziaiant sa liberatzione sua ma chi ogna borta beniant negadas. Sende traballande in su Comitadu Internatzionale pro s’Isvilupu de is Pòpulos, fiat istada furada dae unu trupa de militzianos armados in unu campu de refugiados saràhui in Algeria, in paris a àteros duos collegas suos ispagnolos: Ainhoa Fernández del Rincón e Enric Gonyalons. Rossella at a lòmpere custu sero a Ciampinu, in Roma, in ue, a dda retzire, giai ddoe sunt su babbu e sa mamma. Giulio Terzi, su ministru de is Èsteros italianu, at decraradu: “Rossella est unu sìmbulu de su coràgiu, de sa dignidade e de s’orgògliu de is fèminas italianas, chi traballant in logos de cooperatzione. Est fìgia de sa mègiu Itàlia”. Totus sunt isetende, iscrètidos, de cumprèndere bene ite est acadèssidu in totus custos meses e ite ddoe est a palas de custu ricatu. Mescamente tocat a cumprèndere comente is tres cooperantes sunt istados iscatividados. Pro mèdiu de un’iscàmbiu de presoneris o comente? Una fine bona pro unu fatu chi at fatu leare matana a unu muntone de gente e chi at fatu passare unos momentos malos a s’Itàlia e prus che totu a sa Sardìgna.

Sos  tres mastros mannos de su tzinema sardu:identidade e memoria supra s’ischermu mannu.

Intre sos registas sardos prus famados e de signifficu bi sunt Gianfranco Cabiddu, Sarbadore Mereu  e Enrico Pau, tres personalidades differentes po formassione e istile ma postas impare dae su disizu de contare s’isula in sa cumplessidade sua, binchinde friguras de su folklore. Su tzinema insoro at dadu unu contribbudu detzisivu pro fraigare unu contu modernu de sa Sardigna, capatze de faeddare cun sa bista natzionale e internatzionale.

Gianfranco Cabiddu est cussideradu unu de sos ispegilizatores de su tzinema sardu de oe. Sa carriera sua si distinghet po s’attentzione a sa mannesa culturale e litteraria, addia chi po unu ligonzu forte cun sa musica e su teatru. Operas comente Disamistade ant accomettadu temas chi pertoccant a s’istoria de s’isula in manera funguda, comente sa vinditta e sos codices de onore, apparande una mirada critiga ma mai subrana. Cun

La stoffa dei sogni, ambientadu in s’Asinara e ispiradu a Shakespeare, Cabiddu at mustradu sa capatzidade de fundere connottu e universalidade,alcansande reconnoschimentos importantes e candidandesi a premios natzionales. Su caminu artisticu suo est ligadu fintzas a sa frigura de De Andrè. Sarbadore Mereu est invetze una boghe prus deretta e de su tempus nostru. Su tzinema suo est a s’ispissu deffinidu reale e intimu, capatze de contare sa Sardigna dae sas foranias de sas tzittades, de sos zovanos e de sas trasformassiones sotziales.

Cun Ballo a tre passi at tentu unu sutzessu de critica mannu abberu, mentres Bellas Mariposas at conchistadu su pubbricu e sa critiga gratzias a unu limbazu novu e una contassia chi chi ponet impare unu eja e unu no dillezu e dramma. Mereu impittat a s’ispissu su sardu e attores chi non lu faghent po tribagliu, seperu chi dat berteresa e fortza de signifficu a sos films suos.

Enrico Pau si annodittat po un’istile prus poeticu e pensamentosu, deffinidu dae un’attentzione particulare a sa memoria, a sa mannesa de sas feminas e a s’istoria de s’isula. Cun l’Accabbadora at giuttu supra s’ischermu una frigura simbulu de su connottu sardu, accomettande temas diligos cun sensibilidade manna. Su tzinema suo si movet intre realidade e bellesa, apparande bistas cadrias e contos fungudos chi iscumbattant s’identidade de donzunu e de tottus.

Attività realizzata col contributo della Regione Sardegna — IMPRENTAS 2025-2026. LR 22/2018, art. 22