Est bessida sa AirPod, sa màchina chi andat a àera cumpressa chi cun un’èuru ebbia de carburante faghet 100 chilòmetros. Sa vetura meraculosa s’at a pòdere comporare giai dae is primos meses de su 2013, però non in is cuntzessionàrios, ma deretamente in fàbrica. Su progetu est nàschidu dae sa collaboratzione tra sa frantzesa Mdi e s’indùstria indiana Tata. Sa prima fàbrica de sa AirPod s’at a fàghere pròpiu in Sardigna, in ue, segundu is progetistas frantzesos, ddoe sunt totas is caraterìsticas idòneas pro acollire custu tipu de innovatzione. Bidrurèsina, istatziones de rifornimentu apòsitas, leva de cumandu a su postu de su volante, una velotzidade de 80Km/h, tres postos, setemìgia èuros de prètziu. Custos sunt is piessignos printzipales de custa machinedda chi caminat cun unu carburante alternativu. In Casteddu bi sunt istadas giai unas dimostratziones. Nos abarrat de isetare una pariga de meses pro bìere in is istradas sardas custa màchina chi oe in die, cun sa crisi chi semus bivende, podet èssere una rispusta  adeguada a su problema de su costu de is trasportos.

“Su Nenniri”, s’antigu connottu sardu chi abbisat sa Pasca.

Cun s’arribu de sa Pasca, in biddas meda de sa Sardigna torrat unu de sos connottos prus antigos e ammaghiantes de s’isula:”su Nenniri”. Si tratta de chimizones de ranu o atteros semenes creschidos a s’iscuru, chi affigurant sa torrada a bida e s’isperantzia, ligados a sos ritos de sa Chida Santa. S’ammanitzu incuminzat parizzas dies prima de Pasca, sos semenes benint postos a brotare in bottos pitticcos, a s’ispissu prattos o canisteddos,cuzigados e attesu dae sa lughe. In custa manera creschent fines,craros e delicados, leande unu colore giallu chisinathu tipicu meda.

Sa forma insoro chidrina e s’aera casi de “sufferentzia” crischiant comente iscromba su sacriffitziu e sa morte de Cristus. In su mentres de sa Chida Santa,”is nenniris” che benint leados in cresia e impittados pro adornare sas tumbas, sos artares pro su Giovia Santu. In carchi bidda benint postos cun contivizu particulare impare a frores,qandelas e pannos, creande bistas simples ma prenas de signifficu.Est unu zestu chi aunit fede e connottu populare, chi andat dae ingendra a ingendra.

In comunidades meda, mescamente in sas biddas prus pitticcas, s’ammaniada de sos nenniri est fintzas unu mamentu de cundivisione.A s’ispissu sunt sas feminas e sos bezzos a si nde occupare, impare cun zovanos, chi gai imparant su balore de custos ritos antigos. Custu connottu tenet raighinas attesu meda, mancari ligadas fintzas a ritos de sa laurantza prima de Cristu, chi tzelebraiant su cursu de sa natura e sa torrada a bida pustis de s’jerru.Cun su tempus, custos signifficos si sunt intritzados cun sa religione cristiana, dande vida a una cosa chi oe mustrat impare morte e torrada a bida.

“Su nenniri” non est solu unu elementu de decoradura, ma unu signu fungudu de sa cultura sarda. In d’unu mundu chi cambiat a sa lestra, custos connottos sighint a bivere gratzias a sa memoria de sas comunidades e a su disizu de no perdere sas raighinas insoro.Cun sa Pasca chi est accanta, cussos chimizones divennint gai unu nuntzu simple ma forte:pustis de donzi tempus buggiu, sa vida agatta semper sa manera de torrare a naschere.

Attività realizzata col contributo della Regione Sardegna — IMPRENTAS 2025-2026. LR 22/2018, art. 22