Atzufare is manos in s’arghidda crua, leare su nuscu ùmidu de sa terra frisca, bìere una idea chi a bellu a bellu pigat una forma bera: custas sunt is emotziones che ant a bìvere is pipios de s’Iscola Mèdia Istatale de Àrthana chi ant a leare parte a cu Cursu espressivu de Tzeràmica aparitzadu dae su Sòtziu Culturale “Sa Mammaterra” de Serena Casula e de Maria Rosa Puncioni. Su cursu, fatu gràtzias a su patrotzìniu de sa Comuna de Àrthana, at a permìtere a is dischentes chi dd’ant a sighire de imparare is tècnicas prus de importu pro traballare s’arghidda (pizzicotto, colombino e a lastra), de pintare su materiale cun is ainas professionales e bìvere s’esperièntzia de fraigare un’òpera artìstica paris a is àteros. Sa tarea de su laboratòriu at a èssere finas cussa de fàghere a connòschere s’istòria de su traballu de s’arghidda e s’impreu suo in s’antigòriu in Ogiastra. In prus, a sa fine de su cursu, totu is òperas ant a èssere espostas in una mustra finale. Pro informatziones cramades a is nùmeros 3280351786-3278465939

“Su Nenniri”, s’antigu connottu sardu chi abbisat sa Pasca.

Cun s’arribu de sa Pasca, in biddas meda de sa Sardigna torrat unu de sos connottos prus antigos e ammaghiantes de s’isula:”su Nenniri”. Si tratta de chimizones de ranu o atteros semenes creschidos a s’iscuru, chi affigurant sa torrada a bida e s’isperantzia, ligados a sos ritos de sa Chida Santa. S’ammanitzu incuminzat parizzas dies prima de Pasca, sos semenes benint postos a brotare in bottos pitticcos, a s’ispissu prattos o canisteddos,cuzigados e attesu dae sa lughe. In custa manera creschent fines,craros e delicados, leande unu colore giallu chisinathu tipicu meda.

Sa forma insoro chidrina e s’aera casi de “sufferentzia” crischiant comente iscromba su sacriffitziu e sa morte de Cristus. In su mentres de sa Chida Santa,”is nenniris” che benint leados in cresia e impittados pro adornare sas tumbas, sos artares pro su Giovia Santu. In carchi bidda benint postos cun contivizu particulare impare a frores,qandelas e pannos, creande bistas simples ma prenas de signifficu.Est unu zestu chi aunit fede e connottu populare, chi andat dae ingendra a ingendra.

In comunidades meda, mescamente in sas biddas prus pitticcas, s’ammaniada de sos nenniri est fintzas unu mamentu de cundivisione.A s’ispissu sunt sas feminas e sos bezzos a si nde occupare, impare cun zovanos, chi gai imparant su balore de custos ritos antigos. Custu connottu tenet raighinas attesu meda, mancari ligadas fintzas a ritos de sa laurantza prima de Cristu, chi tzelebraiant su cursu de sa natura e sa torrada a bida pustis de s’jerru.Cun su tempus, custos signifficos si sunt intritzados cun sa religione cristiana, dande vida a una cosa chi oe mustrat impare morte e torrada a bida.

“Su nenniri” non est solu unu elementu de decoradura, ma unu signu fungudu de sa cultura sarda. In d’unu mundu chi cambiat a sa lestra, custos connottos sighint a bivere gratzias a sa memoria de sas comunidades e a su disizu de no perdere sas raighinas insoro.Cun sa Pasca chi est accanta, cussos chimizones divennint gai unu nuntzu simple ma forte:pustis de donzi tempus buggiu, sa vida agatta semper sa manera de torrare a naschere.

Attività realizzata col contributo della Regione Sardegna — IMPRENTAS 2025-2026. LR 22/2018, art. 22