Pro un’amministratzione comunale moderna e a su passu cun su tempus sa comunicatzione cun is tzitadinos suos no est petzi un’òbligu, ma finas un’esigèntzia! Su mèdiu prus impitadu dae is entes comunales est sena duda su giassu internet, pro more de sa lestresa e de sa fatzilidade a ddu fàghere, ma prus che totu pro more de sa normativa in vigèntzia chi òbligat a is comunas de tènnere unu situ internet ufitziale pro fatzilitare is raportos cun is tzitadinos. Medas comunas ant peri aparitzadu un’ufìtziu informativu comunale pro agiornare a sa populatzione de totu is initziativas cun comunicados, avisos e bulletinos. Ma però, in is ùrtimos tempos, unas amministratziones comunales ant cumentzadu peri a frunire a sa tzitadinàntzias giornales pro mèdiu de sa retza o periòdicos in paperi pro more de tènnere unu raportu prus diretu cun sa gente. In Ogiastra a impreare custa forma de comunicatzione sunt Baunei cun su periòdicu “Comunità”, Gàiru cun su “Giornalino”, Biddamanna Strisàili cun “Biddas”, ma finas àteras comunas ogiastrinas sunt chirchende de fàghere sa matessi cosa. Su fine de custos giornales est cussu de megiorare s’oferta comunicativa intre is amministratziones e sa populatzione, ma peri cussu de cumpletare is tretos lassados bòidos dae is testadas giornalìsticas regionales traditzionales chi de sòlitu donant prus cura a is noas de caràtere generale e prus pagu a cussas de àmbitu locale. Duncas, est unu bene chi nche siat una pluralidade manna in s’informatzione, bastis chi si fatzat segundu un’ètica giornalìstica pretzisa, pro ite su passu dae s’informatzione a sa propaganda polìtica est piticu meda!

Sa Dea Mama: una de sas divinidades prus antigas de sa Sardigna.

Sa Dea Mama est una de sas friguras prus antigas e ammaghiantes de s’istoria de sa Sardigna. Si trattat de una divinidade feminina chi pro sas populassiones de sos tempos antigos mustraiat sa vida, sa naschida e sa saliosidade. Sos archeologos ant acciappidu medas istatueddas chi la mustrant in paritzos sitos de s’isulas, sinzu chi custa frigura teniat unu rolu importante meda in sa religione e sa cultura de sas comunidades antigas. Custos oggettos antigos sunt de mizza e mizza annos faghet, meda prima de sa tzivilidade nuragica.

Sas istatueddas de sa Dea Mama sunt casi semper pitticcas e fattas de terra cotta o in pedra. In casi tottus sas istatuas su corpus femininu est meda evidentziadu, cun tittas, bentre e costazos evidentziados. Custas formas non fuint unu particulare artisticu simple, ma teniant unu signifficu forte meda. Serbiant difattis a mustrare sa capatzidade de sa femina de dare sa vida. Pro sas populassiones antigas sa femina fuit bida comente una frigura sacra pro itte mustraiat sa naschida, sa creschida e s’andare a daenantis de sa comunidade.

In cussu tempus sa vida de sas pessonas fuit ligada a s’istrinta cun sa nadura. Sas comunidades biviant mescamente de laurantza e pesadura e dippendiant de su tottu dae sa saliosidade de sa terra.Si sos campos produiant pagu o si sos animales non proliffigaint, sa vida de sas biddas fuit in perigulu. Po custu motivu, sa saliosidade fuit cussiderada un’elementu de fundamentu e sa Dea Mama mustraiat propriu custa fortza de sa nadura capatze de ingendrare e nudrire sa vida.

Est probabbile chin sas istatueddas benzerent impittadas in su mentres de ritos religiosos o tzerimonias ligadas a sos mamentos prus importantes de sa vida de sa comunidade, comente sa semenadura, su regortu o sa naschida de sos pitzinnos. Pro mesu de custos ritos sas populassiones dimandaiant affianzu, bundantzia de sos regortos e primorosidade po sas biddas.

Sa Dea Mama fuit duncas bida comente una frigura amparadora chi garantiat s’ecchilibriu e su benessere. Intre sos oggettos prus connoschidos bi est sa Dea Mama de Turriga, un’istatuedda in terracotta de su terzu millenniu A.C. Sa frigura est bistada fatta sezzida cun sas manos supra de su bentre, unu gestu chi mustrat in manera crara su tema de sa maternidade e de s’ingendra de sa vida.

Attività realizzata col contributo della Regione Sardegna — IMPRENTAS 2025-2026. LR 22/2018, art. 22